Aflevering 27 van de Maos en Waolse Praotcast.Gerrit Kistemaker: ‘Ik ben Gerrit, en ik ben gewoon wie ik ben’.

Vanaf aanstaande vrijdag 1 mei staat aflevering 27 van De Maos en Waolse Praotcast
online.
Gerrit Kistemaker, geboren op 3 december 1942, is al zijn hele leven verbonden met
Horssen. ‘Ik heb veul te danke aon Horssen èn aon ons moeder,’ zegt Gerrit in deze
openhartige Praotcast. Hij werkte als administrateur in Nijmegen en was jarenlang erg actief
in het verenigingsleven in zijn dorp, maar vooral op het toneel vond hij zijn eigen plek.
In zijn jonge jaren speelde Gerrit vooral deftige rollen. ‘Ik hai ‘n kantoorbaon mit ‘n pak aon
en speulde in die beginjaore rolle aes dokter of advocaot’, vertelt Gerrit. Totdat hij op een
gegeven moment een heel andere rol kreeg, als huisknecht, ‘lekker plaet praotend’. Dat werd
het keerpunt en betekende als het ware een doorbraak in zijn toneelcarrière. Een carrière die
uitmondde in regionale waardering en erkenning en later zelfs leidde tot een koninklijke
onderscheiding.
Toch zat er achter dat leven ook een ander, persoonlijk verhaal. Gerrit groeide op in een
gezin waar het niet altijd even makkelijk was. ‘D’r was veul strijd èn ruzie’. Standverschillen
tussen zijn ouders speelden daarin een rol. Zijn vader zag het liefste dat Gerrit boer werd.
Toneel bestond volgens hem allemaal uit ‘todvolk’. Toch was het theaterleven wat Gerrit
ambieerde. Een lege – voor zijn vader gereserveerde – bladzijde uit het poëziealbum is nog
steeds een stille getuige van wat er tussen hen in is blijven staan.
Al jong voelde Gerrit dat hij ‘anders’ was. ‘Ik vuulde me laoter af en toe meer aongetrokke tot
jongens, mar ik wies nie wa ’t was’. In die tijd rustte daar een zware lading op. ‘Alles wah ge
d’r over heurde was negatief’. Erover praten kon Gerrit met niemand. Het zorgde voor een
stille, eenzame worsteling. ‘Ge docht dè ge ’n slecht miens waart’.
Zijn moeder voelde veel aan en nam hem in bescherming. ‘Aes ge mar gelukkig blèf,’ zei ze.
Later kwam toch de liefde in zijn leven. Hij ontmoette Jozef, eerst toevallig op een terras in
Breda en later opnieuw. Er groeide een band, en ook met Jozefs gezin kon Gerrit goed
opschieten. ‘Dat is gewoon gegroeid’. Ondanks alles heeft Gerrit zich altijd heel erg thuis
gevoeld in de Horssense gemeenschap. ‘Nooit ’t gevuul gehad dè ze me nie accepteerde.
‘Nogmaals, ik heb veul aon Horsse te danke’.
De titel ‘Lompe Trump’ zegt alles over de inhoud van het verhaal van Henk van Elk. Rinie
van Haren sluit de Praotcast af met het gedicht ‘Verjaordag’. Beluister deze en eerdere
afleveringen via Spotify, SoundCloud of de website: maos-en-waolse-
praotcast.jimdosite.com